Παρασκευή, 9 Νοεμβρίου 2018

Η αλβανική αστυνομία σκοτώνει – η ελληνική αστυνομία «χρεώνει»



Χτες βρεθήκαμε στους Βουλιαράτες για την κηδεία του μεγαλύτερου Έλληνα ήρωα των τελευταίων δεκαετιών. Ό,τι και να γράψουμε, δεν αρκεί για να περιγράψει την ατμόσφαιρα που βιώσαμε. Όσες εικόνες κι αν δει κάποιος στα μέσα ενημέρωσης, δεν θα μπορέσει ποτέ να νιώσει τι σημαίνει να πορεύεσαι τα ίδια βήματα που έκανε ο ήρωας στις τελευταίες του στιγμές, πώς είναι να αντηχεί ο εθνικός ύμνος ψαλμένος από λαρύγγια οργισμένα πάνω στην πλαγιά όπου έπεσε νεκρός ο Έλληνας μαχητής. Δεν θα μπορέσει ποτέ να νιώσει την οργή να ξεχειλίζει βλέποντας τον νεκρό μέσα στο φέρετρο, δεν θα μπορέσει ποτέ να νιώσει το μίσος και την διάθεση για εκδίκηση, ακούγοντας χιλιάδες στόματα να βροντοφωνάζουν για λευτεριά στη Βόρειο Ήπειρο, μέσα στο στόμα του λύκου. 

Δεν θα μπορέσει ποτέ να νιώσει το δέος, του να βλέπεις το φέρετρο, τυλιγμένο με την ελληνική σημαία, να κατεβαίνει, υπό τους ήχους τραγουδιών για τη Λευτεριά, στο χώμα και σύσσωμος ο κόσμος να πετά χούφτες χώμα και λουλούδια στον ήρωα που κατάφερε να ενώσει τους Έλληνες και να τους ξεσηκώσει από όλη την Ελλάδα, «ελεύθερη» και κατεχόμενη. Πράγμα που, όπως λέγανε οι ντόπιοι, «ήταν ακριβώς αυτό που ήθελε ο Κώστας, να ξεσηκώσει όλους τους Έλληνες για τη Βόρεια Ήπειρο». Κι ήταν μια ανάσα ελπίδας το ότι οι άνθρωποι εκεί, διωκόμενοι από τους Αλβανούς και αφημένοι στη μοίρα τους από το ελληνικό κράτος, παρότι εδώ και δεκαετίες πληρώνουν το τίμημα της ελληνικότητας (την ίδια στιγμή που οι κακομαθημένοι ελλαδίτες κάνουν ό,τι μπορούν για να την βεβηλώσουν και να την απαρνηθούν), έχουν καταφέρει ώστε τα πάντα σε αυτό το μέρος να αποπνέουν ελληνισμό και υπερηφάνεια. Όπως ακριβώς αξίζει στην γενέτειρα ενός τέτοιου αξεπέραστου ήρωα.
                                                                      
Δεν ήταν όμως όλοι οι συναγωνιστές μας τόσο «τυχεροί» ώστε να παρευρεθούν στην κηδεία, αφού η Τρίτη Ελληνική Δημοκρατία σε αγαστή συνεργασία με τους Αλβανούς, αποφάσισαν πως αποτελούν «δημόσιο κίνδυνο»! Οι αλβανικές κατοχικές αρχές, όπως συνάγεται, είχαν λάβει καταλόγους με τα ονόματα όλων όσοι «δεν έπρεπε» να βρίσκονται στην κηδεία. Έτσι, τους έστειλαν και πάλι πίσω στο ελληνικό έδαφος, με γελοίες προσχηματικές δικαιολογίες, αντάξιες του πάλαι ποτέ διεφθαρμένου Τρίτου Κόσμου: ναζιστικά τατουάζ, εμβλήματα σε μπλουζάκια κλπ. Τους εφοδίασαν μάλιστα και με ένα «αποδεικτικό επικινδυνότητας» το οποίο βέβαια είναι στην πραγματικότητα τίτλος τιμής. Διότι αν σε θεωρεί επίφοβο ο εχθρός σου, ο ίδιος εχθρός εντός και εκτός των συνόρων, αυτό σημαίνει ότι μάλλον κάτι κάνεις καλά.
                                                           
Από την ωραία όμως ατμόσφαιρα της αδελφοποίησης ελληνικής και αλβανικής αστυνομίας προς θήρευση εθνικιστών ακτιβιστών, δεν θα μπορούσαν ασφαλώς να λείπουν και κάποιοι δημοσιογράφοι! Έτσι, γνωστός φιλοκυβερνητικός ιστότοπος δημοσίευσε φωτογραφίες συναγωνιστή μας που τράβηξε η αλβανική αστυνομία στα σύνορα, καθώς και λοιπό «ενοχοποιητικό» υλικό άλλων Ελλήνων αδερφών μας. Αφήνεται στην κρίση του αναγνώστη να σκεφτεί το πώς μπορεί να βρέθηκαν αυτές οι φωτογραφίες από τα αρχεία της αλβανικής αστυνομίας στα χέρια του γνωστού δημοσιογράφου…


Θέλουμε και οφείλουμε να πούμε ένα μεγάλο «μπράβο» σε όλους τους Έλληνες που παρευρέθηκαν στους Βουλιαράτες για τον σκοπό τούτο, από όπου κι αν προέρχονται πολιτικά. Ό,τι και να μας χωρίζει σε μείζονος ή ήσσονος σημασίας ζητήματα, υπάρχουν περιπτώσεις και σκοποί που αξίζει να ενώσουν όλους τους Έλληνες που ακόμα ακούν τη φωνή του Αίματός τους. Και στην περίπτωση αυτή, το «μπράβο» τους αξίζει για έναν λόγο παραπάνω: διότι αψήφησαν τον κίνδυνο που ακούει στο όνομα «αλβανική μπαμπεσιά», και έφτυσαν τον λύκο κατάμουτρα μέσα στο ίδιο το σπίτι του, δείχνοντας ότι υπάρχουν ακόμα Έλληνες με φλόγα στην ψυχή, που απέχουν χιλιόμετρα από όσους στην ψυχή αντί για φλόγα έχουν φόβο.


Κλείνουμε με το σύνθημα που βροντοφώναξαν και χιλιάδες ελληνικά στόματα χθες, άλλα κρατώντας το φέρετρο, άλλα κρατώντας τα λάβαρα της πατρίδας μας, κι άλλα μόνο τις σφιγμένες τους γροθιές: Ζήτω η Αιωνία Ελλάς!

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Σημείωση: Μόνο ένα μέλος αυτού του ιστολογίου μπορεί να αναρτήσει σχόλιο.

Ο νεοφαναριωτισμός του εθνικισμού (1822 – 2019)

Γράφει ο Στέλιος Λ. Βρισκόμαστε στις δαιδαλώδεις, αλλά και ρομαντικές στιγμές του 1822. Η εθνεγερσία βρίσκεται ήδη στο λυκαυγές τ...